പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമം: കണ്ണൂർ സംഭവം ഉയർത്തുന്ന ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ
കണ്ണൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ആരോഗ്യ മന്ത്രി വീണ ജോർജിനെതിരെ നടന്ന ആക്രമണ സംഭവം കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ പ്രതിഷേധം ഒരു അവകാശമാണ്. എന്നാൽ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് ശാരീരിക ആക്രമണത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനേയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.
കരിങ്കൊടി പ്രതിഷേധം കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതുമയുള്ള കാര്യമല്ല. അധികാരത്തിലുള്ളവർക്കെതിരെ അസമ്മതി രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ രീതിയാണ് അത്. പക്ഷേ ഒരു മന്ത്രിയെ തള്ളുകയും കഴുത്തിൽ പിടിക്കുകയും പരിക്കേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പ്രതിഷേധമെന്ന പേരിൽ ന്യായീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രവൃത്തിയല്ല. അത് തുറന്ന രാഷ്ട്രീയ അക്രമമായി തന്നെ വിലയിരുത്തപ്പെടണം.
സംഭവത്തെക്കാൾ ആശങ്കജനകമായത് പിന്നീട് ഉയർന്ന ചില രാഷ്ട്രീയ പ്രതികരണങ്ങളാണ്. അക്രമത്തെ അപലപിക്കേണ്ടിടത്ത് അതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിലപാടുകൾ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം ശക്തമായിരിക്കാം; വിമർശനം കടുപ്പമുള്ളതായിരിക്കാം; എന്നാൽ ശാരീരിക അതിക്രമം രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാകുന്ന നിമിഷം സമൂഹം അപകടകരമായ വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
ഒരു തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധിയെ — അതും ഒരു സ്ത്രീ മന്ത്രിയെ — പൊതുസ്ഥലത്ത് ആക്രമിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം സാധാരണ സംഭവമായി കാണാൻ തുടങ്ങുകയാണെങ്കിൽ അത് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അധഃപതനത്തിന്റെ സൂചനയായിരിക്കും. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കും യുവജന സംഘടനകൾക്കും പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിധി എന്താണെന്ന് പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയം ഇതാണ്.
കേരളം ആശയങ്ങളുടെ പോരാട്ടത്തിലൂടെ വളർന്ന സംസ്ഥാനമാണ്; അക്രമത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഇവിടെ ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. വാദവും വിമർശനവും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാണ് — ഭീഷണിയും കൈയ്യാങ്കളിയും അല്ല.
കണ്ണൂർ സംഭവം ഒരാളെയോ ഒരു പാർട്ടിയെയോ മാത്രം സംബന്ധിക്കുന്നതല്ല. ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ് അത്. പ്രതിഷേധം ശക്തമാകട്ടെ, പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് സമൂഹം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
അക്രമത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം അവസാനത്തിൽ ജനാധിപത്യത്തെയാണ് ദുർബലപ്പെടുത്തുക — ഈ സത്യം എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളും തിരിച്ചറിയേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു.